Blog‎ > ‎

Maand van het meekijken

Door: Roel Diepstraten, Publieksservice en educatie medewerker, Natuurmuseum Brabant

Op reis

De dag begint al vroeg, om vier uur ga ik op pad om mijn zusje op te halen van Schiphol. Ze is naar een totaal andere wereld geweest aan de andere kant van de wereld; Australië. Met veel vreugde en de slaap nog in hun ogen krijgen ze een overrompelend welkom in de aankomsthal. Helaas moet ik al snel weer afscheid van haar nemen. Hoewel haar reis is afgelopen gaat die van mij door. Ik ga namelijk door naar Naturalis.

Bij Naturalis aangekomen zie ik mijn collega’s van Natuurmuseum Brabant in de hal. Een afbeelding van de T-rex bij het station zou de weg wijzen. Volgens mijn collega’s liep hij echter de verkeerde kant uit. Gelukkig vonden Huub, Liduwijn en Hans de juiste route waardoor we als viertal ons op tijd konden melden aan de balie. De attente baliemedewerker bracht ons naar het tijdelijk ingerichte kantoor voor een lekker bakje koffie. Door de verbouwing is alles wat  ingedeeld dan voorheen. Mijn collega’s en ik zijn medewerkers publieksservice en hebben te maken met groepsontvangst, begeleiding van individuele bezoekers en alle werkzaamheden die daar bij horen. Zelf ben ik ook werkzaam als educatief medewerker en houd ik me bezig met de ontwikkeling van educatiemateriaal.

Veel tijd hebben we niet om onze verwachtingen uit te spreken, want de groepen staan al voor de deur!  Hoewel het voor het museum door de verbouwing wat behelpen is, trekken de bezoekers zich daar niets van aan. De ontvangstruimte staat vol met mensen, en zoals je al zou verwachten komen de groepen allemaal tegelijk. In de ontvangstruimte lopen een hoop kinderen, en hun begeleiders, door elkaar. En om in biologische termen te beschrijven: het lijkt wel een kippenhok! De groepjes worden er door de educatief begeleiders behendig uitgevist en naar de uithoeken van de winkel geloodst. Daar volgt de introductie. Hoewel de ontvangstruimte niet optimaal is op dit moment, hebben de 

kinderen daar geen last van. Ze doen uitbundig mee met Daniëlle, de begeleidster waar Huub en ik bij aanhaken. Wat een enthousiasme spat er van af! Heerlijk begin dat goed aanslaat bij de doelgroep. Ik loop met een groepje mee dat begint bij de laatste zaal. Het is er erg vol en luidruchtig. Zelf raak ik hierdoor het overzicht totaal kwijt. De kleuters lijken het niet te deren en schieten, om in biologische termen te blijven, als muizen alle kanten uit. De opdrachten die de ouders mee hebben gekregen worden maar mondjesmaat gebruikt. Maar ach wat geeft het. De beleving is overweldigend! Na tien minuten moeten we snel door. We gaan naar de eerste zaal. Het gordijn gaat opzij en de kleintjes schrikken een beetje. Ze komen in een geheel andere wereld terecht. Geen ver land aan de andere kant van de wereld, maar een wonderlijke wereld terug in de tijd. De kids gaan tussen de levensgrote bewegende dinosaurussen totaal op in hun beleving. Eentje kruipt onder de rok van zijn moeder en laat zachte angstkreten horen. De andere deinen licht terug wanneer de grote dino’s hun kant op bewegen. Maar ze hebben geleerd bij de introductie dat ze terug mochten grommen. En dat deden ze! Het hevige gegrom van de Tyrannosaurus wordt overstemd door dat van de kleuters!

Het gaat snel, de tijd zit er bijna op en na even rond kijken en wat opdrachtjes te hebben gedaan bij Trix gaan ze terug naar de ingang. Een voor een verlaten de groepjes het museum, er is geen gezamenlijke afsluiting. Wanneer ik zelf een groep ontvang bij Natuurmuseum Brabant vind ik het altijd prettig om de groep op het einde even bij elkaar te hebben. Het voelt dan meer als een geheel en je weet ook zeker of je alle groepjes en kinderen uit de zalen hebt. Dat zou ik zelfs bij peuters doen.

Snel wordt door alle medewerkers samen een aantal tijdelijk ingerichte klaslokalen omgebouwd voor de nieuwe les. Uit alle hoeken en gaten komen de medewerkers tevoorschijn om bij deze wissel te helpen. Binnen de kortste keren is het klusje geklaard en zonder al te veel te zeggen gaat iedereen weer verder met waar ze mee bezig waren. Super handig dat iedereen een rooster bij heeft en zo ook weet wat er moet gebeuren.

Nu gaan we aan de slag met de workshop fossielen en evolutie. Een workshop voor een VWO-school die helemaal vanuit het oosten is afgereisd naar Leiden. In de klassikale setting wordt een duidelijke schoolse structuur aangehouden. Dit werkt goed. De leerlingen weten wat ze kunnen verwachten. Ook blijken de medewerkers van alle markten thuis te zijn. Tien minuten geleden gaven ze nog begeleiding aan de kinderen van vijf jaar en deze zijn toch zo’n  tien jaar ouder! Dat is het mooie van dit beroep, de grote afwisseling. Hier ligt ook meteen de uitdaging. Bij deze workshop gaan ze heel diep in op inhoud. Het kennisniveau in de les en van de docenten is goed en allerlei biologische termen komen naar boven. Je merkt dat de leerlingen echt worden uitgedaagd. Zeker wanneer ze aan de slag gaan met de modellen van menselijke schedels, de kiezen van olifanten en delen van paardachtige.

Ondertussen zijn er leerlingen van de zelfde school bezig met opdrachten in precies de zelfde tentoonstellingsruimte als waar de peuters vanochtend begonnen. De opdrachten zijn van een hoger niveau, maar je ziet dat ze meer moeite hebben met deze tentoonstelling. De meeste staan een beetje rond te kijken en proberen zo veel mogelijk vragen te maken. De opdrachten blijken iets te makkelijk te zijn en daardoor haken de leerlingen af. De beleving tussen deze doelgroep en die van de peuters is een groot verschil.

Terug in de tijdelijke workshopruimte lijken de leerlingen veel dieper in hun reis naar het verleden te zitten dan de leerlingen in de zaal. De les gaat snel maar is erg overzichtelijk. Na zo’n 40 minuten begint de afsluiting. De leerlingen vertellen wat ze hebben gedaan en wat ze hebben ondervonden. Een reis door de tijd van de mens, het paard en de olifanten wordt hierin duidelijk beschreven.

Het is weer tijd om naar huis te gaan en mijn zusje op te zoeken. Ze vertelt over haar reis en wat ze allemaal heeft beleefd. En wanneer ik ‘s avonds in bed lig en terug denk aan mijn dag bedenk ik me dat de reis, hoe groot ook, altijd wel iets los maakt. De peuters, de VWO-leerlingen en wij als museummedewerkers hebben die dag een reis gemaakt. Een reis naar een andere wereld. We hebben geleerd maar vooral beleefd. De reis, de akoestiek van de zaal, het enthousiasme van de leerlingen en de kennis van de medewerkers. Een dagje naar een museum is een totaal beleving voor elke bezoeker, keer op keer en daar moeten wij als medewerkers op inspelen.

Comments